สว่าง  !!!!!


ความว่าง คือ สิ่งที่มีคุณค่าอันประเสริฐ, ความว่าง คือ ที่มั่นของพลังมหาศาล จินตนาการ ความคิด สร้างสรรค์ และ มโนธรรม, ความว่าง คือ ดินแดนแห่งความสงบ อบอุ่นด้วยสติสัมปชัญญะ, ความว่าง อาจทำให้ “ความรู้” เลือนหายไปชั่วขณะ แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่ คือ “การรู้” อย่างเป็นธรรมชาติ โปร่งเบาสบาย, ลองหาโอกาสสัมผัสความว่างท่ามกลางความวุ่นที่กำลังเผชิญอยู่ ลองเว้นวรรคจังหวะชีวิตด้วยมิติหลายหลากของความว่างที่ “ดังตฤณ” ได้ร้อยเรียงอย่างสะกิดใจ ในผลงานเล่มล่าสุด “คิดจากความว่าง” แล้วคุณจะคุ้นเคยและเห็นคุณค่าของความว่างมากขึ้น 

ความสร้างสรรค์ = ความหลากหลากหลาย+สัมผัสตื่นรู้+ปรับตัวต่อยอด

              

                  ความเครียดย่อมเกิดขึ้นเมื่อมนุษย์รู้สึกว่าตนเองสามารถควบคุมสถานการณ์รอบตัวได้  โดยเฉพาะในโลกศตวรรษที่ 21 ซึ่งเต็มไปด้วยความหลายหลายซับซ้อน ก็ย่อมทำให้มนุษย์มีความน่าจะเป็นของภาวะเคร่งเครียดสูงล้ำกว่ามนุษย์ในอดีตมากมายยิ่ง

    

 “คิดบวก”จึงเป็นวิถีแห่งการยอมรับอย่างน่าชื่นตาบานว่ามนุษย์ไม่อาจควบคุมโลกใบงดงามนี้ให้อยู่ในกรอบจิตใจคับแคบของเราปรารถนานะให้เป็น

   

 ทางออกที่ดีที่สุด  คือ  การตื่นรู้ที่จะสัมผัสทุกสัดส่วนโค้งเว้าของจักรวาลด้วยมุมมองที่หลายหลายละเอียดลึก  ไม่ด่วนตัดสินเลวดีแบบฉาบฉวยหยาบกระด้าง

   สิ่งที่นักคิดแบบ Post-Modern ล้มเหลวก็คือการบูชาความหลากหลายว่าเป็นสุดยอดปรารถนาในตัวมันเอง โดยลืมนึกไปว่าความหลากหลายที่มากเกินพอดี  ย่อมทำให้มนุษย์เปลี่ยวเหงาอย่างถึงที่สุด เพราะสามารถสื่อสารกับเพื่อนมนุษย์คนอื่นได้ถึงแก่นแท้เนื่องจากคุณค่ารสนิยมที่มีร่วมกันได้ถูกทำลายลง

    “เศรษฐกิจแนวใหม่” ของประเทศไทย จึงต้องเริ่มต้นจากปรัชญาการมองโลกแบบคิดบวก เพื่อที่จะกล้าหาญในการเผชิญรับความไม่แน่นอนของชีวิต เสพซ่านความสุขจากการลิ้มรสและเรียนรู้โลกที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย

ในขณะเดียวกันไม่หวาดหวั่นที่จะแสวงหาค่าร่วมกับเพื่อนมนุษย์คนอื่น ละเลิกหวาดระแวงว่าความคิดของตัวเราจะไปครอบงำและทำลายความหลากหลายของผู้อื่น หรือความคิดของผู้อื่นจะมามีอิทธิพลเหนือความสร้างสรรค์ของตัวเรา

ความคิดแห่งการลุกขึ้นยืนสู้

ล้มเหลวอย่างรวดเร็ว 100ครั้ง=สำเร็จอย่างยั่งยืน 1ครั้ง

              

ความสมบูรณ์แบบ   ไม่เคยเกิดขึ้นจริงบนโลกใบนี้การเฝ้ารอให้ทุกสิ่งพร้อมมูลแล้วจึงกล้าลงมือทำ ย่อมเป็นเพียงความเพ้อฝันของคนคิดลบที่ขยาดกลัวที่จะต่อสู้ท้าทายกับความล้มเหลวนั่นเอง  

    

  ความบกพร่องของโลก  นับเป็นโอกาสชั้นเลิศของคนที่คิดบวกซึ่งปรารถนาดีในการเติมเต็มคุณค่าให้มวลมนุษยชาติ  โดยมิพักต้องพรั่นพรึงว่าหยาดเหงื่อแรงงานที่ทุ่มเทลงไปจะกลายเป็นเพียงเศษซากชำรุดแห่งประวัติศาสตร์

    

 สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความล้มเหลวก็คือ การสูญสิ้น  สำหรับการล้มเหลวในครั้งต่อไป เพราะนั่นหมายความว่า การล้มเหลว  99  ครั้งที่ผ่านมาจะสามารถต่อยอดไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้เลย

นักปรัชญาคิดบวกจึงต้องมีสายตาอันกว้างไกลในการบริหารจัดการทรัพยากร ตั้งแต่การชักจูงโน้มน้าวนักธุรกิจที่มีวิสัยทัศน์เพื่อสนับสนุนทุนรอนทางการเงิน การรังสรรค์ทีมงานอัจฉริยะ  เพื่อแสวงหาบนเรียนจากความล้มเหลวแต่ละครั้ง พลิกแพลงต่อยอดไปสู่กลยุทธ์แบบใหม่ที่สิ้นเปลืองทรัพยากรน้อยกว่าในการล้มเหลวครั้งถัดไป  จนกระทั่งความสำเร็จผุดปรากฏขึ้นมาให้ชื่นอกชื่นใจ

อ้างอิง:จากหนังสือฉุกคิด หน้า 21